او
بزرگ بود
مثل خالی قلبش
مثل بلندای مهربانی اش
مثل اضطراب چشمانش
مثل پینه های زبر دستانش
مثل عینکش
مثل خانه اش
مثل اسمش
پدر بزرگ
همیشه بزرگ بود

یادم هست
وقتی رفت

حرفی نیست
چیزی نمی گوییم
فقط
بغض میکنیم
.
.
آنقدر بغض میکنم
.
.
بغض میکنیم
.
.
بغض میکنیم
.
.
تا بزرگ شود
بشکند
رود شود
سیل شود
ببرد
هر چه دروغ و ریاست را

پ.ن:
اللهم عجل عجل عجل یا مولای یا صاحب الزمان
به علت کشته شدن عدالت این وبلاگ تا اطلاع ثانوی تعطیل میباشد

سومین نسل از تفکرات من به مهمانی ته­ سیگارهای خسته ­ای رفته­اند

که در جا سیگاری کهنه روی میز می­سوزند و به نگاه من شاید دلخوش کرده­اند

هر کدام فقط دقیقه­ای از شروع تفکرات من را همراهی کرده­اند

یک دقیقه حدود سه سال

----------------

قهوه­ای که ساعتی سرد شده و هر بار تنها اشتیاق لبان مرا به ارث برده

می­توان فال مرا در امواج سیاه آن به نظاره نشست

سیاهی ، تباهی و در جوانی نابودی

----------------

نمی­دانم ساعت چند است اما ساعتهاست که به ساعت بزرگ کافه نگاه می کنم

وبرای شروع هر دقیقه جشنی می­گیرم و سیگاری که به افتخار آن روشن می­کنم

و باز روز از نو

شروع تفکراتی که همیشه از یک جا شروع می شود

از یک میز خالی که ای کاش نبود

و دختری که در ثانیه اول وارد کافه می شود

باران شدیدی می­آید و تمام صندلی­های کافه پر است

و تنها یک صندلی خالیست

صندلی که رو به روی تفکرات من است

نمی­دانم خودم از او خواستم بنشیند یا او خواست

اما هنوز کام اول از سیگار را نزدم که عاشقش شده­ام

ثانیه­ها می­گذرند و عاشقانه­های ما سپری می­شدند

و این سیگار نیز دلخوش آن لحظات مرده شده­ است

و به طعم لبهای گرم من خود را عادت می­دهد

و هر بار با لذت بر جان من بوسه می­زند

به ساعت نگاه می­کنم

باز دارد دقیقه­ای می­میرد

باز هم همان کافه

وباز هم ثانیه­هایی که سالهاست از شروع آن می گذرد

انتظار برای کسی که نمی­آمد

چون سه سال می­شود که نیامده­است

و مرگ سیگاری که اینبار زودتر از مرگ دقیقه به مهمانی همنسلان خود می­رفت

خنده­ای که بر لبانم شیرین، جای گرفت

انتقامی که از عمق دل زورش به نصف سیگاری رسید

        دست و پا می زد

حس غریب نمناکی ست
تا ابتدای خویش
تا آنجا که ذهن یاریت کند
بی آنکه بدانند چرا قامتت شکست
تنها با خود
به عقب برگردی
سالها قبل مثل امروز
چشمهایم هنوز بسته بود
گریه میکردم
وهمه میخواستند من بخندم
سالها بعد امروز
چشمهایم باز است
بغض کرده ام
وهمه میخواهند من بخندم
چه تلخ خندی میشود
چاره ای نیست
می خندم!!!

عشق از من و نگاه  تو تشکیل میشود
گاهی تمام من به تو تبدیل میشود
وقتی به داستان نگاه تو می رسم
یکباره شعر وارد تمثیل میشود
ای عابر بزرگ که با گامهای تو
از انتظار پنجره تجلیل میشود
آیا دوباره مثل همان سالهای پیش
امسال هم بدون تو تحویل میشود؟!
بی شک شبی به پاس غزلهای چشم تو
بازار وزن و قافیه تعطیل میشود
آن روز هفت سین اهورایی بهار
موعود!با سلام تو تکمیل میشود

در انتخاب خطر استخاره ممنوع است
کلام هیچ ... که حتی اشاره ممنوع است
نوشته اند به طومار جاده با خط خون
برای مرد عبور از کناره ممنوع است
مپیچ  دور بدنهای کشتگان مهتاب
کفن برای تن پاره  پاره ممنوع است
غرور داد به چشمان تشنه لب اخطار
که سمت آب گوارا نظاره ممنوع است
تمام ماحصل نهضت حسین این است
که نام مرد به هر سنگواره ممنوع است
نبینم ای غزل سرخ بی طرف باشی
صریح باش. دگر استعاره ممنوع است
شهادت آمد و هفتاد و دو نفر گفتند:
در انتخاب خطر استخاره ممنوع است

قسمت این بود که باعشق تو پرواز کنم
و خدا خواست که بی دست و سر آغاز کنم
چشمم از عشق و خجالت زدگی پر شده بود
تیر دشمن کمکم کرد که ابراز کنم
شرم ـ اینگونه ـ خدا قسمت کافر نکند
دست من باشد و راهی نشود باز کنم
سر و سری است میان من ومشک و سر و دست
کاش میشد که تو را با خبر از راز کنم
پاک کن چشم مرا. تا که مبادا گل من!
قامت سبز تو را سرخ برانداز کنم

پلکی مزن که چشم ترت درد می کند
پروا مکن که بال و پرت درد می کند
می دانم این که بعد تماشای اکبرت
زخمی که بود بر جگرت درد می کند
با من بگو که داغه برادر چه کار کرد
آیا هنوز هم کمرت درد میکند!!!
مانند چوب خواهش بوسه نمی کنم
آخر لبان خشک و ترت درد می کند
می خواستم که تنگ در آغوش گیرمت
یادم نبود زخم سرت درد می کند
کمتر به اسب نیزه سوار و پیاده شو
از هجمه های سنگ سرت درد می کند!!!

سهم من از آیینه ها تصویر مبهم بود
ای کاش در آیینه ای جایی برایم بود
گویا که خواب لحظه های درد و تنهایی
در بستر تقدیر ما امری مسلم بود
من خوانده بودم زندگی تنها به بودن نیست
در زیر بار "زنده بودن" شانه ام خم بود
شاید شکستم قلک لبخند هایم را
این سکه هایی را که روی دیگرش غم بود
حرف دلم وقت هجوم عقده ها این است
ای والدین بی گناهم. نانتان کم بود؟!
حس غریبی شانه ام را می نوازد باز
این حاصلی از غفلت حوا و آدم بود.

گاهی البته چیزهای قشنگ می نوازد چشم خاطره را
مثلا روی شیب سر سره ها.غفلت کودکانه ای جاری ست
ولی آدم بزرگها انگار نا گزیر از تبسمی تلخند
مثل شعری که در تکلف وزن.مملو از واژه های نا چاری ست
خسته.بیهوده.بی هدف.حیران.شهر در ازدحام می میرد
تهمت زندگی به این تصویر می توان گفت ساده انگاری ست

گفتی از آفتاب حرف بزن.انعکاس امید و عاطفه باش
از دل من چه انتظاری هست؟ پاره آیینه ای که زنگاری ست
من کمی عشق خواستم آیا .انتظار زیادی از دنیاست؟!
قیس هم یک زمان همین را خواست.شاید این یک جنون ادواری ست.

از فردوسی تا پیتزا؟!
در کنار هم ایستاده ایم
و فاصله ها را نمی بینیم
من.تو.او
انسان معاصر!
در کتابخانه
بر روی سه صندلی
بی هیچ فاصله ای
کنار هم می نشینیم
و سه پرس فرهنگ سفارش می دهیم:
پدر بزرگ:فردوسی
پدر:نیما
و من:پست مدرن!
غروب
به خانه بر می گردیم
و باز
صدای خسته مادر
که سر درگم می پرسد؟
آبگوشت؟
جوجه کباب؟
پیتزا؟
راستی
از فردوسی تا پیتزا
چقدر راه است؟!

من ولی این پایین
خاطرم آسوده است
گر چه در هستی نا پاک گرفتارم سخت
رو به بالاست مرا همچو درخت
ماه و مهرند مرا نور رسان
گرچه خود تاریکم
گر چه بسیار به چنگال گنه نزدیکم
                 شوق پروازم هست.
راستی اگر این ظلمت دلگیر نبود
دگرآن ماه چنین زیبا بود؟!
راست گفتید جهان آلوده است
لیک. ای نیک دلان
اینچنین بوده جهان تا بوده است
کاش باشیم همانسان که خدا فرموده است